Cytoplazma
© - artykuł chroniony prawem autorskim autor: Jan Paweł Jastrzębski|
Reklamy OnetKontekst |
W bardzo rzadkich przypadkach następuje nieodwracalne przejście zolu w żel. Zazwyczaj wiąże się to z denaturacją rozproszonych w cytoplaźmie białek, czyli degradacją ich struktury przestrzennej i co za tym idzie ich właściwości biologicznych. Białka denaturują pod wpływem temperatury, substancji chemicznych (m.in. kwasy i alkohole) oraz promieniowania (m.in. nadmiar UV, X).
Cytoplazma może również zmieniać konsystencję z zolu w żel na drodze żelatynizacji.
Cytoplazma może również posiadać konsystencje pośrednie: galareta lub koacerwat. Podobieństwo konsystencji oraz lepkości pomiędzy tymi fazami przedstawia się następująco:
przy czym każda z tych form może przechodzić w inną bez form pośrednich, ponieważ każda ma nieco odmienne podłoże chemiczne.
W warunkach naturalnych cytoplazma w obrębie jednej komórki rzadko ma jednolitą konsystencję. Zazwyczaj jest to zol w centralnej części komórki i żel w obszarach peryferyjnych oraz granicznych. Rzadziej występuje koacerwat i galareta. Nierównomierność konsystencji wynika głównie z różnych właściwości fizycznych roztworów koloidowych oraz roztworów rzeczywistych. W cytoplaźmie gęsto przeplecionej retikulum endoplazmatycznym gradient konsystencji wynika ze zjawiska dializy (przez błony półprzepuszczalne swobodnie przenika woda rozpuszczone w niej wiązki proste, a zatrzymywane są duże molekuły i substancje nierozpuszczalne) oraz adsorpcji.
Ze względu na swój skład cytoplazma posiada podstawowe cechy fizyczne charakterystyczne dla cieczy. Są to przede wszystkim: napięcie powierzchniowe, lepkość oraz ukierunkowany ruch wewnętrzny. Jednak jako koloid wykazuje również podstawowe cechy ciał stałych: kurczliwość, elastyczność, plastyczność oraz imbibicję.
strona: 1 2 3 4